Όλα τα Πρωινά του Τρίτου / Αισθηματική Αγωγή

Πρωινά, Τρίτο, 8.00 κι ενώ πέρα από τον βαθύτατο σεβασμό που έχω για κάθε πίστη, για κάθε θρησκεία, σπάνια εκφράζομαι με κείμενα που προέρχονται από ιερούς κόσμους, ετούτο εδώ το απόσπασμα από τον Εκκλησιαστή, μιλάει βαθιά μέσα μου αυτή τη στιγμή: «Για όλα πάνω στη γη υπάρχει ο κατάλληλος χρόνος και ο συγκεκριμένος καιρός: Καιρός που φυτεύει κανείς και που ξεριζώνει αυτό που φύτεψε. Καιρός που γκρεμίζει κανείς και που χτίζει. Καιρός που κλαίει κανείς και που γελάει· που θρηνεί και που χορεύει. Καιρός που πετάει κανείς λιθάρια και καιρός που τα μαζεύει· που αγκαλιάζει και που απομακρύνεται από τ’ ... Read more

Πρωινά, Τρίτο, 8.00 κι ενώ πέρα από τον βαθύτατο σεβασμό που έχω για κάθε πίστη, για κάθε θρησκεία, σπάνια εκφράζομαι με κείμενα που προέρχονται από ιερούς κόσμους, ετούτο εδώ το απόσπασμα από τον Εκκλησιαστή, μιλάει βαθιά μέσα μου αυτή τη στιγμή: «Για όλα πάνω στη γη υπάρχει ο κατάλληλος χρόνος και ο συγκεκριμένος καιρός: Καιρός που φυτεύει κανείς και που ξεριζώνει αυτό που φύτεψε. Καιρός που γκρεμίζει κανείς και που χτίζει. Καιρός που κλαίει κανείς και που γελάει· που θρηνεί και που χορεύει. Καιρός που πετάει κανείς λιθάρια και καιρός που τα μαζεύει· που αγκαλιάζει και που απομακρύνεται από τ’ ... Read more

Πρωινά, Τρίτο, 8.00 κι ενώ πέρα από τον βαθύτατο σεβασμό που έχω για κάθε πίστη, για κάθε θρησκεία, σπάνια εκφράζομαι με κείμενα που προέρχονται από ιερούς κόσμους, ετούτο εδώ το απόσπασμα από τον Εκκλησιαστή, μιλάει βαθιά μέσα μου αυτή τη στιγμή: «Για όλα πάνω στη γη υπάρχει ο κατάλληλος χρόνος και ο συγκεκριμένος καιρός: Καιρός που φυτεύει κανείς και που ξεριζώνει αυτό που φύτεψε. Καιρός που γκρεμίζει κανείς και που χτίζει. Καιρός που κλαίει κανείς και που γελάει· που θρηνεί και που χορεύει. Καιρός που πετάει κανείς λιθάρια και καιρός που τα μαζεύει· που αγκαλιάζει και που απομακρύνεται από τ’ ... Read more

Πρωινά, Τρίτο, 8.00 κι ενώ πέρα από τον βαθύτατο σεβασμό που έχω για κάθε πίστη, για κάθε θρησκεία, σπάνια εκφράζομαι με κείμενα που προέρχονται από ιερούς κόσμους, ετούτο εδώ το απόσπασμα από τον Εκκλησιαστή, μιλάει βαθιά μέσα μου αυτή τη στιγμή: «Για όλα πάνω στη γη υπάρχει ο κατάλληλος χρόνος και ο συγκεκριμένος καιρός: Καιρός που φυτεύει κανείς και που ξεριζώνει αυτό που φύτεψε. Καιρός που γκρεμίζει κανείς και που χτίζει. Καιρός που κλαίει κανείς και που γελάει· που θρηνεί και που χορεύει. Καιρός που πετάει κανείς λιθάρια και καιρός που τα μαζεύει· που αγκαλιάζει και που απομακρύνεται από τ’ ... Read more

Πρωινά, Τρίτο, 8.00 κι ενώ πέρα από τον βαθύτατο σεβασμό που έχω για κάθε πίστη, για κάθε θρησκεία, σπάνια εκφράζομαι με κείμενα που προέρχονται από ιερούς κόσμους, ετούτο εδώ το απόσπασμα από τον Εκκλησιαστή, μιλάει βαθιά μέσα μου αυτή τη στιγμή: «Για όλα πάνω στη γη υπάρχει ο κατάλληλος χρόνος και ο συγ...

Πρωινά, Τρίτο, 8.00 και κάθε φορά που μπαίνει το καλοκαίρι διαβάζω ξανά το “Κρασί του Θέρους” (Άγρα, μετ. Βασίλης Δουβίτσας) του Ray Bradbury. Κάθε φορά πιάνομαι από διαφορετικά αποσπάσματα και λίγες μέρες μετά την επιστροφή μου από μια σχεδόν χειμερινή Ιρλανδία, κολλάω εδώ: “Μέσα στο καταχείμωνο είχαν αναζητήσει κάποια ψήγματα καλοκαιριού και τα είχαν βρει σε κελάρια ή σε αυτοσχέδιες φωτιές στην όχθη παγωμένων λιμνών… τώρα το καλοκαίρι βγήκαν να αναζητήσουν κάποιο μικρό ψήγμα του ξεχασμένου χειμώνα”. Σκέφτομαι ότι κάποιες φορές γκρινιάζουμε για το “κρύο” του χειμώνα ή τη “ζέστη” του καλοκαιριού αντί να απολαύσουμε τις χάρες που κάθε κατάσταση ... Read more

Πρωινά, Τρίτο, 8.00 και κάθε φορά που μπαίνει το καλοκαίρι διαβάζω ξανά το “Κρασί του Θέρους” (Άγρα, μετ. Βασίλης Δουβίτσας) του Ray Bradbury. Κάθε φορά πιάνομαι από διαφορετικά αποσπάσματα και λίγες μέρες μετά την επιστροφή μου από μια σχεδόν χειμερινή Ιρλανδία, κολλάω εδώ: “Μέσα στο καταχείμωνο είχαν αναζητήσει κάποια ψήγματα καλοκαιριού και τα είχαν βρει σε κελάρια ή σε αυτοσχέδιες φωτιές στην όχθη παγωμένων λιμνών… τώρα το καλοκαίρι βγήκαν να αναζητήσουν κάποιο μικρό ψήγμα του ξεχασμένου χειμώνα”. Σκέφτομαι ότι κάποιες φορές γκρινιάζουμε για το “κρύο” του χειμώνα ή τη “ζέστη” του καλοκαιριού αντί να απολαύσουμε τις χάρες που κάθε κατάσταση ... Read more

Πρωινά, Τρίτο, 8.00 και κάθε φορά που μπαίνει το καλοκαίρι διαβάζω ξανά το “Κρασί του Θέρους” (Άγρα, μετ. Βασίλης Δουβίτσας) του Ray Bradbury. Κάθε φορά πιάνομαι από διαφορετικά αποσπάσματα και λίγες μέρες μετά την επιστροφή μου από μια σχεδόν χειμερινή Ιρλανδία, κολλάω εδώ: “Μέσα στο καταχείμωνο είχαν αναζητήσει κάποια ψήγματα καλοκαιριού και τα είχαν βρει σε κελάρια ή σε αυτοσχέδιες φωτιές στην όχθη παγωμένων λιμνών… τώρα το καλοκαίρι βγήκαν να αναζητήσουν κάποιο μικρό ψήγμα του ξεχασμένου χειμώνα”. Σκέφτομαι ότι κάποιες φορές γκρινιάζουμε για το “κρύο” του χειμώνα ή τη “ζέστη” του καλοκαιριού αντί να απολαύσουμε τις χάρες που κάθε κατάσταση ... Read more

Πρωινά, Τρίτο, 8.00 και κάθε φορά που μπαίνει το καλοκαίρι διαβάζω ξανά το “Κρασί του Θέρους” (Άγρα, μετ. Βασίλης Δουβίτσας) του Ray Bradbury. Κάθε φορά πιάνομαι από διαφορετικά αποσπάσματα και λίγες μέρες μετά την επιστροφή μου από μια σχεδόν χειμερινή Ιρλανδία, κολλάω εδώ: “Μέσα στο καταχείμωνο είχαν αναζητήσει κάποια ψήγματα καλοκαιριού και τα είχαν βρει σε κελάρια ή σε αυτοσχέδιες φωτιές στην όχθη παγωμένων λιμνών… τώρα το καλοκαίρι βγήκαν να αναζητήσουν κάποιο μικρό ψήγμα του ξεχασμένου χειμώνα”. Σκέφτομαι ότι κάποιες φορές γκρινιάζουμε για το “κρύο” του χειμώνα ή τη “ζέστη” του καλοκαιριού αντί να απολαύσουμε τις χάρες που κάθε κατάσταση ... Read more

Πρωινά, Τρίτο, 8.00 και κάθε φορά που μπαίνει το καλοκαίρι διαβάζω ξανά το “Κρασί του Θέρους” (Άγρα, μετ. Βασίλης Δουβίτσας) του Ray Bradbury. Κάθε φορά πιάνομαι από διαφορετικά αποσπάσματα και λίγες μέρες μετά την επιστροφή μου από μια σχεδόν χειμερινή Ιρλανδία, κολλάω εδώ: “Μέσα στο καταχείμωνο είχαν ανα...

Πρωινά, Τρίτο, 8.00 κι ενώ σήμερα σχεδόν όλοι γράφουν για τον Μάνο Χατζιδάκι -προτιμώ την ημερομηνία γέννησής του για να μιλήσω για εκείνον- όσοι με γνωρίζουν έστω και λίγο, ξέρουν καλά την αγάπη που τρέφω για τη Νορβηγία. Τα τοπία της, την παράδοσή της, τη μουσική της πάνω απ’ όλα. Τον χειμώνα όλα...

Πρωινά, Τρίτο, 8.00 κι ενώ σήμερα σχεδόν όλοι γράφουν για τον Μάνο Χατζιδάκι -προτιμώ την ημερομηνία γέννησής του για να μιλήσω για εκείνον- όσοι με γνωρίζουν έστω και λίγο, ξέρουν καλά την αγάπη που τρέφω για τη Νορβηγία. Τα τοπία της, την παράδοσή της, τη μουσική της πάνω απ’ όλα. Τον χειμώνα όλα...

Πρωινά, Τρίτο, 8.00 κι ενώ σήμερα σχεδόν όλοι γράφουν για τον Μάνο Χατζιδάκι -προτιμώ την ημερομηνία γέννησής του για να μιλήσω για εκείνον- όσοι με γνωρίζουν έστω και λίγο, ξέρουν καλά την αγάπη που τρέφω για τη Νορβηγία. Τα τοπία της, την παράδοσή της, τη μουσική της πάνω απ’ όλα. Τον χειμώνα όλα...

Πρωινά, Τρίτο, 8.00 κι ενώ σήμερα σχεδόν όλοι γράφουν για τον Μάνο Χατζιδάκι -προτιμώ την ημερομηνία γέννησής του για να μιλήσω για εκείνον- όσοι με γνωρίζουν έστω και λίγο, ξέρουν καλά την αγάπη που τρέφω για τη Νορβηγία. Τα τοπία της, την παράδοσή της, τη μουσική της πάνω απ’ όλα. Τον χειμώνα όλα...

Πρωινά, Τρίτο, 8.00 κι ενώ σήμερα σχεδόν όλοι γράφουν για τον Μάνο Χατζιδάκι -προτιμώ την ημερομηνία γέννησής του για να μιλήσω για εκείνον- όσοι με γνωρίζουν έστω και λίγο, ξέρουν καλά την αγάπη που τρέφω για τη Νορβηγία. Τα τοπία της, την παράδοσή της, τη μουσική της πάνω απ’ όλα. Τον χειμώνα όλα...

Πρωινά, Τρίτο, 8.00 και καθώς κάνω ανασκαφές στα παλιά μου αρχεία πέφτω σ’ ένα βιογραφικό της Κικής Δημουλά. “Γεννήθηκε”, γράφει, “στις 6 Ιουνίου του 1931”, πριν από 95 χρόνια και 2 ημέρες δηλαδή. Δεν μπορώ να πω ότι την εκτίμησα από πολύ νωρίς, όσο περνάει όμως ο καιρός, με αγγίζει όλο και πιο πολύ. Έτσι όπως μπαίνει το καλοκαίρι, ανατρέχω στα ποιήματά της ψάχνοντας στίχους καλοκαιρινούς. Μα έτσι όπως η Δημουλά γράφει συνήθως με γνώμονα τη μνήμη και τη νοσταλγία και με τρόπο μελαγχολικό, στα κείμενά της εμφανίζεται πολύ πιο συχνά το φθινόπωρο και ο χειμώνας παρά το καλοκαίρι. Ακόμα ... Read more

Πρωινά, Τρίτο, 8.00 και καθώς κάνω ανασκαφές στα παλιά μου αρχεία πέφτω σ’ ένα βιογραφικό της Κικής Δημουλά. “Γεννήθηκε”, γράφει, “στις 6 Ιουνίου του 1931”, πριν από 95 χρόνια και 2 ημέρες δηλαδή. Δεν μπορώ να πω ότι την εκτίμησα από πολύ νωρίς, όσο περνάει όμως ο καιρός, με αγγίζει όλο και πιο πολύ. Έτσι όπως μπαίνει το καλοκαίρι, ανατρέχω στα ποιήματά της ψάχνοντας στίχους καλοκαιρινούς. Μα έτσι όπως η Δημουλά γράφει συνήθως με γνώμονα τη μνήμη και τη νοσταλγία και με τρόπο μελαγχολικό, στα κείμενά της εμφανίζεται πολύ πιο συχνά το φθινόπωρο και ο χειμώνας παρά το καλοκαίρι. Ακόμα ... Read more

Πρωινά, Τρίτο, 8.00 και καθώς κάνω ανασκαφές στα παλιά μου αρχεία πέφτω σ’ ένα βιογραφικό της Κικής Δημουλά. “Γεννήθηκε”, γράφει, “στις 6 Ιουνίου του 1931”, πριν από 95 χρόνια και 2 ημέρες δηλαδή. Δεν μπορώ να πω ότι την εκτίμησα από πολύ νωρίς, όσο περνάει όμως ο καιρός, με αγγίζει όλο και πιο πολύ. Έτσι όπως μπαίνει το καλοκαίρι, ανατρέχω στα ποιήματά της ψάχνοντας στίχους καλοκαιρινούς. Μα έτσι όπως η Δημουλά γράφει συνήθως με γνώμονα τη μνήμη και τη νοσταλγία και με τρόπο μελαγχολικό, στα κείμενά της εμφανίζεται πολύ πιο συχνά το φθινόπωρο και ο χειμώνας παρά το καλοκαίρι. Ακόμα ... Read more